Türkçülük

Türkçülük, Türkizm^{[1]The Principles of Turkism. 1968, s. 125.} veya Pan-Türkizm,^{[2]Pan-Turkism: From Irredentism To Cooperation. 1995.} Türk halklarının kültürel ve politik birliğini ve yükselmesini amaçlayan; 1880'lerde Osmanlı İmparatorluğu'nda ve o zamanlar Rus İmparatorluğu'nun bir parçası olan Azerbaycan'da yaşayan Türk aydınlarının başlattığı harekettir.^{[1]The Principles of Turkism. 1968, s. 125.}^{[3]Turkey beyond nationalism: towards post-nationalist identities. 2006, s. 19.}

Kendi milliyetçilik anlayışını Türkçülüğün Esasları isimli kitabında "Türkçülük" olarak adlandıran Ziya Gökalp, Türkçülük fikrinin idealini tüm Türk halklarının birliği olarak açıklamıştır.^{[4]Türkçülüğün Esasları syf.25 (Gökalp, Ziya)}

Tarih

Rusya'da yaşanan 1905 Devrimi'nden önceki günlerde Azerbaycan Türkleri ve Tatar aydınlar tarafından ortaya atılmış, 1908'de II. Meşrutiyet'in ilanından sonra Osmanlı İmparatorluğu'nda geniş yankı bulmuştur. İttihat ve Terakki yönetimi içinde Ziya Gökalp'ın başını çektiği Türkçü-Turancı görüşler egemen olmuştur. Enver Paşa, 1918-1922'de, karışıklık içinde olan Orta Asya'da Turan fikrini canlandırmaya çalışırken öldürülmüştür.

Cumhuriyet'in ilanından sonra Mustafa Kemal Atatürk milliyetçi konuşmalarda bulunmuş, Türkiye Cumhuriyeti banknotlarında^{[5]tcmb.gov.tr.}^{[6]Türkiye Cumhuriyeti Kağıt Paraları.} ve pullarında bozkurt gibi Türklüğün sembollerini kullanmıştır.^{[7]ATATÜRK VE BOZKURT.} Cumhuriyetin ilk döneminde, savaşlardan yeni çıkmış bir ülkenin dış politikadaki önceliklerinin de etkisiyle Türkçü-Turancı örgütlere yeterli siyasal ve fikri alan açılmamış (Türk Ocakları'nın kapatılması gibi^{[8]Ölçekçi, Haluk. Cumhuriyetin İlk Yıllarında Türk Ocağı’nın Ankara’daki Faaliyetleri ve Kapatılması Meselesi. Uluslararası Sosyal Bilimler Akademi Dergisi(4), 664-690., Doi: 10.47994/usbad.777087.}), ancak devlet eliyle resmi milliyetçilik söylemi geliştirilmiştir. Atatürk'ün vefatının ardından İnönü'nün cumhurbaşkanlığı sırasında, biraz da İkinci Dünya Savaşının sonuçlarına bağlı olarak Nihal Atsız'ın önderliğindeki Türkçü-Turancı hareket takibata uğramış, 1944'te örgüt üyeleri tutuklanarak ağır ceza mahkemelerinde yargılanmıştır.

Türkçü-Turancı görüşler bugün hala Türkiye'de taraftar bulmaktadır.

Ziya Gökalp'ın bir manzumesinde kullandığı aşağıdaki beyit, Turancı düşüncenin özeti sayılır: Vatan ne Türkiye'dir Türklere, ne Türkistan; Vatan büyük ve müebbet bir ülkedir: Turan.

Rusya'da Türkçülük

Tüm Rusya Müslümanlarının ortak bir kültürel ve siyasi hareket içinde bir araya gelmesi fikri, Çarlık Rusyası'nda eğitim görmüş Tatar ve Azerbaycan aydınları arasında 20. yüzyılın ilk yıllarından itibaren taraftar buldu. Tüm Slavların birliğini savunan Panslavizm hareketine benzetme yoluyla bu harekete Pan-Türkizm adı verildi.

Rusya Türklerinin kültürel uyanış hareketinin öncüsü Kırımlı İsmail Gaspıralı idi. İsmail Bey'in çıkardığı Tercüman gazetesi, tüm Rusya Türklerinin kullanacağı ortak bir yazı dili oluşturmaya çalıştı. Bu dilin bel kemiğini Türkiye Türkçesi oluşturacak, ancak tarihi Türk lehçelerinden de faydalanılacaktı. 1905 Rus Devrimi sırasında Gasprinski, Azerbaycanlı Hüseyinzade Ali Turan, Kazan Tatarlarından Yusuf Akçura, Başkurtlardan Zeki Velidi Togan Nijni Novgorod kentinde 'Tüm Rusya Müslümanları Kongresi'ni topladılar (15-28 Ağustos 1905). Kongre hareketinin diğer ünlü isimleri Azerbaycanlı Ahmet Ağaoğlu, Kazanlı Sadri Maksudi Arsal ve Kazak Mustafa Çokay idi. 1906'da devrim hareketinin başarısızlığa uğramasından sonra bu kişilerin birçoğu Rusya dışına kaçtı. Türkiye'de 1908 Devrimi'nden sonra oluşan özgürlük ortamında çoğu Türkiye'ye gelerek İttihat ve Terakki hareketi içinde yer aldılar.

Türkiye'de Türkçülük

Türkçülük fikrinin Osmanlı Devleti’nde Gelişme Süreci

İstanbul'daki bir Türkçülük mitingi, 2009E10ddie, CC0, Wikimedia Commons

Türkiye'de, Orta Asya'daki Türk halkları, 16. yüzyılda Sokullu Mehmed Paşa'nın Don-Volga nehirlerini birleştirme projesiyle gündeme geldi. Proje o dönemde gerçekleşmiş olsaydı Don ve Volga ırmakları bir kanalla birleştirilerek Osmanlı Devleti'ne Hazar Denizi'nin yolu açılacaktı. Böylece Osmanlı, Asya'da bulunan diğer Türklerle irtibata geçebilecekti.^{[9]Halil İnalcık (1948), "Osmanlı-Rus Rekabetinin Menşei ve Don-Volga Kanalı Teşebbüsü (1569)}

Kaşgar’dan gelen Yakup Bey’in İstanbul’da yayınlanan “Kaşgar Tarihi” adlı eseri Ahmet Vefik Paşa ile Suphi Paşaları etkilemiştir. Yine bu dönemde Ahunzade Mirza Fetih Ali, 1850-57 yıllarında Azerbaycan Türkçesi ile halk adetlerini anlatan ve canlandıran komedi türünde bir eser yayınlamıştır. Ayrıca 1863'te İslam alfabesinin ıslahı konusunda yazmış olduğu eseri dönemin sadrazamı Keçecizâde Fuad Paşa'ya sunmuş ancak bu konudaki başvurusu kabul edilmemiştir. Bu dönemde Keçecizâde Fuad Paşa ve Cevdet Paşa tarafından yazılan Kavaid-i Osmaniye (1851), Ahmet Vefik Paşa tarafından yazılan Kavaid-i Tarih (1863), Buharalı Süleyman Efendi tarafından yazılan Lügat-i Çağatay eseri Türkçülük düşüncesinin gelişmesinde önemli katkılarda bulunmuştur.^{[10]Arslaner, Emirhan. Turkism Movement in the Ottoman Empire. academia.edu, 2023, s. 4.}

Türkçülük fikrinin araştırılması ve Türkoloji

Türkçülük fikrinin Osmanlı'dan filizlenmesi, Yeni Osmanlılar hareketine kadar götürülebilir. Türkçülük fikri diğer birçok ulusçuluk akımlarında olduğu gibi ilk olarak dil ve edebiyat alanlarındaki çalışmalar ile başladığı kabul edilmektedir. Türkçülüğün/Milliyetçiliğin Osmanlı'ya girişinde oryantalizmin ve dolayısıyla şarkiyatçılığın etkisi büyük olmuştur. Türkoloji alanındaki ilk çalışmalar Avrupa'daki Türkologlardan Fransız Abel Remusat, Silvestre de Sacy Deguigne, Arthur Lumley Davids tarafından yapılmıştır. Alanda etkili olan diğer çalışmaların ise Polonyalı olan Mustafa Celâleddin Paşa'nın Leon Cahun'dan çevirdiği eserleri ile Arminius Vambery'nin eserleri olduğu söylenebilir. Türkçüler için en büyük ülkü olan Turan fikri 1839 yılında Macarlar tarafından Türk kavimlerinde kök araştırmalarında kullanılmıştır. Türklük ilmi olan Türkoloji, 19. Yüzyıl şarkiyatçılığının bir kolu olarak gelişerek, Türkçülüğün tanımında coşkulu bir yere sahip olmuştur. Bu dönemde İngiltere'nin, Sankt-Peterburg'daki Türk dilinin konuşan halkları uyandırmasının da etkisi büyüktür.^{[11]Arslaner, Emirhan. Turkism Movement in the Ottoman Empire. academia.edu, 2023, s. 3.}

Türkistan'daki Türklerle İlişkiler

Türkiye'de Dış Türkler'e yönelik asıl ilgi 1890'larda başladı. Fransız tarihçi Léon Cahun'ün Asya Tarihine Giriş: Türkler ve Moğollar (1896) adlı eserinin Necip Asım Bey tarafından yapılan Türkçe çevirisi (1899), Türkçü hareketin dönüm noktalarından biri idi. Daha önce Türkçede özel bir anlam taşımayan Turan kavramı Cahun'ün eseri sayesinde yaygınlık kazandı.

1904'te Yusuf Akçura'nın, Osmanlıcılık ve İslamcılık akımlarına karşı Türkçülüğü savunan Üç Tarz-ı Siyâset adlı etkili kitapçığı yayımlandı. 1908'de "Türk diye anılan bütün kavimlerin geçmişteki ve günümüzdeki durum, etkinlik ve eserlerini öğrenmek ve öğretmek" amacıyla İstanbul'da Türk Derneği kuruldu. Derneğin kurucuları Yusuf Akçura, Necip Asım Yazıksız, Veled Çelebi İzbudak, Rıza Tevfik Bölükbaşı, Fuat Köseraif ve İstanbul Üniversitesi profesörlerinden Agop Boyacıyan idi.^{[12]Füsun Üstel, Türk Ocakları (1912-1931), İletişim Yay. 1997, s. 15-42.}

1911'de yine İstanbul'da kurulan Türk Yurdu Cemiyeti, kültürel çalışmaların yanı sıra Orta Asya Türklerine yönelik doğrudan doğruya siyasi görüşler de ileri sürdü. Mehmet Emin Yurdakul'un önderlik ettiği cemiyetin kurucuları Yusuf Akçura, Ahmet Ağaoğlu ve Hüseyinzade Ali Turan gibi Rusya göçmenleri idi. 15 Mart 1912'de kurulan Türk Ocağı, Türkçü ve Turancı hareketin asıl odak noktası oldu. 1912 ile 1930 yılları arasında bu örgüt, Türkiye'nin en etkili siyasi/ideolojik düşünce merkezi olarak hizmet verdi. Türk Ocağı'nın kurucuları arasında, yukarıda adı geçen kişilere ek olarak Zeki Velidi Togan, Reşit Galip, Ferit Tek, Hamdullah Suphi Tanrıöver, Halide Edib Adıvar ve Adnan Adıvar gibi aydınlar bulunuyordu.^{[13]A.g.e. s. 51 vd.}

1913'ten itibaren Türk Ocağı ve genelde Turancı düşünce, İttihat ve Terakki yönetiminin tam siyasi desteğini kazandı. İttihat ve Terakki hareketinin "resmi" ideoloğu olan Ziya Gökalp, Turancı düşüncenin başlıca sözcüsü idi. Ziya Gökalp'in yanı sıra, hikâyeci Ömer Seyfettin Turan fikrinin popülerleşmesine katkıda bulundu. Mehmet Emin Yurdakul'un 1918'de Turana Doğru adıyla derlediği şiirler, Halide Edib'in Yeni Turan romanı, Ömer Seyfettin'in Yarınki Turan Devleti adlı risalesi, Fuad Köprülü'nün Turan başlıklı ilkokul okuma kitabı, 1913-1918 aralığında Turan fikrini yaydılar. I. Dünya Savaşı başlangıcında yayınlanarak (1914) İttihat ve Terakki yönetimi tarafından çeşitli dillere çevirilen Türkler bu Muharebede Ne Kazanabilirler adlı propaganda risalesinin yazarı Munis Tekinalp savaşın ana hedefinin Turan'ı kurtarmak olduğunu savundu.^{[2]Pan-Turkism: From Irredentism To Cooperation. 1995.}

Enver Paşa'nın Aralık 1914'te giriştiği Sarıkamış taarruzunun stratejik hedefi Kafkasya üzerinden Orta Asya'da Türk egemenliğini kurmak idi. Ancak bu girişim, 23.000 Osmanlı askerinin öldüğü bir yenilgiyle sonuçlandı. 1918 yazında Enver Paşa'nın kardeşi Nuri Killigil komutasında bir Türk birliği, Ekim Devrimi nedeniyle kargaşa içinde bulunan Azerbaycan ve Dağıstan Rus işgalinden kurtararak bağımsızlığını ilan etti. Turan'ı kurmaya yönelik bu girişime de, Osmanlı Devleti'nin diğer cephelerde uğradığı yenilgi nedeniyle, Kasım 1918'de son verildi.

Cumhuriyet döneminde Türkçülük

1920'ler

Milli Mücadele'de İttihat ve Terakki'nin Türkçü ve Turancı kadroları önemli bir rol oynadığı halde, TBMM hükûmeti 1920'den itibaren Turancı akıma karşı kesin bir tavır almış ve Mustafa Kemal Atatürk, 1927'de Turancılık hakkında "tarihte örneği olmamış imkansız bir hedef" olarak bahsetmiştir.^{[14]Nutuk. Kaynak Yayınları, s. 336-337.}

Turancı düşüncenin tanınmış önderi Ziya Gökalp 1923'te Ankara'da Matbuat Müdürlüğü tarafından yayımlanan Türkçülüğün Esasları adlı eserinde Turancılığı "uzak mefkûre" ilan ederek, Türkiye devletinin kuruluşunu esas alan yeni bir Türkçülük tanımı getiriyordu. Gökalp ayrıca bu eserinin basımından iki ay sonra Mustafa Kemal Atatürk tarafından milletvekili adayı gösterildi.

Mehmet Emin Yurdakul Turana Doğru adlı şiir kitabının yeni baskısında bazı şiirlerini değiştirerek Turan sözcüğünün yerine vatan sözcüğünü getirdi. Ahmet Ağaoğlu, Halide Edib Adıvar ve Yusuf Akçura, 1922 ve 1923'te çeşitli vesilelerle Turancılıktan vazgeçtiklerini deklare ettiler.^{[2]Pan-Turkism: From Irredentism To Cooperation. 1995.}

1930'lar ve Türkçülüğün yeniden canlanması

Cumhuriyet döneminde Turancılığı üstü kapalı bir biçimde de olsa savunan ilk eser, Reşit Saffet Atabinen'in 1930'da yayımlanan Türklük ve Türkçülük İzleri adlı kitabıydı. Kitap, Türk Ocağı örgütü içinde hızlanan bir tartışma ortamında yayımlanmıştı. 1931'de Türk Ocakları Atatürk'ün emriyle kapatıldı.^{[8]Ölçekçi, Haluk. Cumhuriyetin İlk Yıllarında Türk Ocağı’nın Ankara’daki Faaliyetleri ve Kapatılması Meselesi. Uluslararası Sosyal Bilimler Akademi Dergisi(4), 664-690., Doi: 10.47994/usbad.777087.}

1932'de Reşit Galip'in emriyle üniversiteden uzaklaştırıldıktan sonra yedi yıl Almanya'da kalan Zeki Velidi Togan, 1939'da Türkiye'ye döndükten sonra yayımladığı Bugünkü Türkistan ve Yakın Mazisi adlı eserinde, yakın gelecekte gerçekleşmesini umduğu Turan hayalini anlattı.

1930'larda yeniden güçlenen Türkçü-Turancı düşüncenin en radikal sözcüsü Hüseyin Nihal Atsız idi. Atsız 1931-1932'de Atsız Mecmuayı, 1933-1934 ve 1943-1944'te de Orhun: Aylık Türkçü Mecmuayı yayımladı. 1939'da Bozkurt dergisini çıkaran Reha Oğuz Türkkan ile 1943'te Samsun'da Kopuz adlı Türkçü dergiyi başlatan Fethi Tevetoğlu bu dönemin diğer Turancı fikir önderleri arasında bulunuyordu. 1941-1944 yıllarında Orhan Seyfi Orhon Çınaraltı adlı Türkçü dergiyi yönetti. Bu dergide yazan emekli general Hüseyin Hüsnü Emir Erkilet, "Her Türkçü Turancıdır, her Turancı Türkçüdür" diyordu. Gökbörü, Anadolu, Türk Yurdu, Millet, Türk Amacı, Tanrıdağ, Ergenekon gibi başka Türkçü-Turancı dergiler de yayınlanmaya başlamıştı.^{[15]Ölçekçi, Haluk. Fikirde ve Neşriyatta Milliyetçilik, Duvar Yayınları, İzmir, 2023. ISBN 978-625-6507-78-4.}

1944 Tevkifatı

Ana|Irkçılık-Turancılık davası

Nazi Almanyası'nın yenilmeye yüz tutması ve Türkiye'nin İngiltere-ABD ittifakına yaklaşmasıyla Türk basınında Turancılara yönelik sert eleştiriler boy gösterdi. Faris Erkman 1943'te yayımlanan En Büyük Tehlike adlı kitabında "Pan-Türkist, Turancı, ırkçı kuklalara" saldırarak, onları yabancı devletlerin hizmetinde olmakla suçladı.

İsmet İnönü, Genelkurmay Başkanı Mareşal Fevzi Çakmak'ı Ocak 1944'te emekliye sevk ettikten sonra, 3 Mayıs 1944'te İstanbul ve Ankara'da Türkçü gençlerin düzenlediği Komünizmi Telin mitingleri yapıldı. 9 Mayıs 1944'te Şükrü Saraçoğlu hükûmeti, aralarında Nihal Atsız, Zeki Velidi Togan, Reha Oğuz Türkkan, Nejdet Sançar, Fethi Tevetoğlu ve Alparslan Türkeş'in de bulunduğu 30 kadar Türkçü-Turancı'yı tutukladı.^{[15]Ölçekçi, Haluk. Fikirde ve Neşriyatta Milliyetçilik, Duvar Yayınları, İzmir, 2023. ISBN 978-625-6507-78-4.} Bir yıla yakın tutuklu kalan sanıklar, daha sonra, kendilerinin tabutluklara yerleştirilip işkence yapıldığını ileri sürdüler. 29 Mart 1945'te Türkçülük davası sanıklarından onu ağır hapis cezalarına çarptırıldı. Ancak aynı yılın Ekim ayında Askerî Yargıtay mahkûmiyet kararlarını esastan bozdu.^{[2]Pan-Turkism: From Irredentism To Cooperation. 1995.}

1945 sonrası

1950'li yıllarda Demokrat Parti ve daha sonra da Mareşal Fevzi Çakmak'ın kurduğu Millet Partisi içinde yer alan ve bağımsız örgütlü bir yapı göstermeyen Turancı hareket, o yıllarda siyasete egemen olan anti-komünizm düşüncesinin sağladığı zırha bürünerek görüşlerini savundu. Şubat 1969'da isim değiştirerek Milliyetçi Hareket Partisi olan Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi, eski Turancılardan birçoğunu bünyesinde topladı.

Orkun Dergisi

1998 yılında Altan Deliorman, Erk Yurtsever, Refet Körüklü, Prof. Dr. Reha Oğuz Türkkan, Sami Yavrucuk gibi tanınmış Türkçüler ile yayın hayatına başlayan ve 2006 yılında 101. sayısının yayınlanmasıyla birlikte basılı hayatına son veren Orkun Dergisi^[16]. Türkçülük düşüncesini savunmuştur. Orkun Dergisi, 2006 yılından Ağustos 2012 tarihine kadar internet üzerinden yayınlanmaya devam etmiştir.^[16]. Orkun Dergisi aynı isimle bir vakıf da kurmuştur.^{[17]OrKuN.Com.TR.} Vakıf günümüzde hayatını sürdürmekle birlikte, aktif değildir.

Genç Atsızlar

3 Mayıs 2005'te kurulan Genç Atsızlar, Türkçü camiadaki durgunluğa son vermek adına faaliyete başladı. Ekim 2009'da Ermenistan-Türkiye maçında Azerbaycan bayrağı açarak Türkiye'de ses getiren ilk etkinliğini yapan Genç Atsızlar,^{[18]Ermenistan maçına planörlü eylem.} 26 Şubat 2012'de Taksim'de gerçekleştirilen "Hocalı Soykırımı" anması esnasında "Hepiniz Ermenisiniz, hepiniz piçsiniz." yazılı dövizler açarak günlerce ulusal medyada tartışma konusu oldu.^{[19]En Son Flaş Haberler, Bugünün SonDakika Haberleri Milliyet.} Grup 2014 yılında Türkçü Turancılar Derneğini kurarak resmi örgütlenmesini buradan devam ettirmiştir.

Genç Atsızlar, 2010'dan günümüze Genç Atsızlar Dergisi, Kömen Dergisi ve Ötüken Dergisi olmak üzere üç yayın çıkarmıştır. 2010 yılında Genç Atsızlar Dergisi adıyla e-dergi çıkarmaya başladı. 10 sayı çıkan derginin yayını daha sonra sonlandırıldı. Grup 25 Haziran 2011'de ilk resmi yayını olan Kömen Dergisini çıkarmaya başladı. 19 sayı çıkan Kömen Dergisi, yerini Ötükene bıraktı.^{[20]Arşivlenmiş kopya.}

Grubun çıkardığı son yayın olan Ötüken Dergisi 1 Ekim 2013 tarihinde yayın hayatına başlamıştır. Türk dünyasından çeşitli yazarların bulunduğu dergide Macaristan Jobbik Partisi Başkanı Gábor Vona ile yapılan bir söyleşi de yayınlanmıştır. Ötüken aynı zamanda Atsız'ın son ve 143 sayı ile en uzun süre çıkardığı dergidir. Atsız'ın mirasına sahip çıkma çabasındaki bu yeni Ötüken'de kapağın alt kısmında sayı 143'ten devam edilmektedir.

Sovyetler Birliği'nde Türkçülüğün tanımı

Büyük Sovyet Ansiklopedisi'nde Türkçülüğün tanımı şöyle geçer: "Türkçülük: Türk gerici burjuva-toprak ağalığı çekim merkezinin kendi maksadı doğrultusunda bütün Türk dilli halkları Türkiye hakimiyetine sokmayı öngören ırkçı kavram."^{[21]Sovyet Büyük Ansiklopedisi (Bol’şaya Sovetskaya Entsiklopediya), red.: B.A. Bvedenskiy, Cilt 32, Moskova, 1955.}

Diğer ülkelerde Türkçülük

Azerbaycan Türkçülerinin dergisi olan Kurtuluş, Kasım 1934 - Temmuz 1939 tarihleri arasında Berlin'de Mehmed Emin Resulzâde tarafından yayımlandı.

Kazak asıllı Turancı Mustafa Çokay'ın kurduğu Türkistan Milli Konseyi Aralık 1931'den itibaren Berlin'de Yaş Türkistan (Genç Türkistan) dergisini yayımladı. İdil Ural Milli Komitesi'nin Yeni Milli Yol dergisi de 1932-1939 yılları arasında Tatarca olarak Berlin'de yayımlandı.

Adı geçen dergilerin hepsi Temmuz 1939'da Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı'nın imzalanması üzerine yayın hayatlarına son verdiler.

Sözdebilimsel teoriler

Ayrıca bakınız|Turancılık|Türkoloji Türkçü ideolojinin, "Sahte Türkoloji" (Pseudo-Turkology) olarak bilinen, sözdebilimsel teorilere de sahip olduğu belirtilmektedir.^{[22]Frankle, Elanor. Word formation in the Turkic languages. Columbia University Press, 1948, s. 2.}^{[23]Aktar, A.. Nationalism in the Troubled Triangle: Cyprus, Greece and Turkey. Springer, 2010, s. 50.} Genel bilimsel camiada destek görmemesine rağmen,^{[22]Frankle, Elanor. Word formation in the Turkic languages. Columbia University Press, 1948, s. 2.} neredeyse tüm modern Türk devletlerinde pek çok sözde Türkolog ve teori ortaya çıkmıştır.^{[24]Sheiko, Konstantin. History as Therapy: Alternative History and Nationalist Imaginings in Russia. ibidem Press, 2014, s. 61-62.}^{[25]Khazanov, Anatoly M.. Post-Soviet Eurasia: Anthropological Perspectives on a World in Transition. Department of Anthropology, University of Michigan, 1996, s. 84.}

Bu Türkologlar arasında önde gelenlerden biri olan Murad Adji, iki yüz bin yıl önce, "Türk kanına sahip ileri bir halkın" Altay Dağları'nda yaşadığını iddia etmektedir. Acı tarafından uzun boylu ve sarışın olarak tanımlanmış bu Türklerin 35.000 yıl önce dünyanın ilk devleti Idel-Ural'ı kurdukları ve Amerika'ya kadar göç ettikleri savunulmuştur.^{[24]Sheiko, Konstantin. History as Therapy: Alternative History and Nationalist Imaginings in Russia. ibidem Press, 2014, s. 61-62.}

Türkçü ve sözde bilimi teşvik edilen Türk Tarihi Tezi gibi teorilere göre, Türk halklarının Orta Asya'dan Orta Doğu'ya Cilalı Taş Devri'de göç ettikleri varsayılmaktadır. Hititler, Sümerler, Babiller ve eski Mısırlılar bu teoriye göre Türk kökenli olarak sınıflandırılmıştır.^{[23]Aktar, A.. Nationalism in the Troubled Triangle: Cyprus, Greece and Turkey. Springer, 2010, s. 50.}^{[24]Sheiko, Konstantin. History as Therapy: Alternative History and Nationalist Imaginings in Russia. ibidem Press, 2014, s. 61-62.}^{[25]Khazanov, Anatoly M.. Post-Soviet Eurasia: Anthropological Perspectives on a World in Transition. Department of Anthropology, University of Michigan, 1996, s. 84.}^{[26]Hunter, Shireen. Islam in Russia: The Politics of Identity and Security. M.E. Sharpe, 2004, s. 159.}

Erken Tunç Çağı'na ve ilerleyen dönemlere ait Kurgan kültürleri, genellikle İsmail Miziev gibi pan-Türkist "sözde akademisyenler" tarafından Türk halklarına atfedilmiştir.^{[27]Kohl, Philip L.. Nationalism, Politics and the Practice of Archaeology. Cambridge University Press, 1995, s. 143, 154.} Türk olmayan veya Türk olduğu tartışmalı, Hunlar, İskitler, Sakalar, Kimmerler, Medler, Partlar, Panonya Avarları ve Albanlar gibi tarihi halklar ile Türk ülkelerinde yaşayan Kürtler gibi çeşitli etnik azınlıklar, Türk, Türkî, Ön Türk veya Turan olarak sınıflandırılmıştır.^{[25]Khazanov, Anatoly M.. Post-Soviet Eurasia: Anthropological Perspectives on a World in Transition. Department of Anthropology, University of Michigan, 1996, s. 84.}^{[26]Hunter, Shireen. Islam in Russia: The Politics of Identity and Security. M.E. Sharpe, 2004, s. 159.}^{[27]Kohl, Philip L.. Nationalism, Politics and the Practice of Archaeology. Cambridge University Press, 1995, s. 143, 154.}^{[28]Simonian, Hovann. The Hemshin: History, Society and Identity in the Highlands of Northeast Turkey. Routledge, 2007, s. 354.}^{[29]Lornjad, Siavash. On The Modern Politization of the Persian Poet Nezami Ganjavi. CCIS, 2012, s. 85.} Acı, ayrıca Alanlar, Gotlar, Burgundlar, Saksonlar, Alamanlar, Angluslar, Lombardlar ve Rusları Türk olarak kabul etmektedir.^{[24]Sheiko, Konstantin. History as Therapy: Alternative History and Nationalist Imaginings in Russia. ibidem Press, 2014, s. 61-62.} Tarihte Yahudiler, Çinliler, Ermeniler, Yunanlar, Farslar ve İskandinav halkları gibi sadece birkaç halk Acı tarafından Türk sayılmamıştır.^{[24]Sheiko, Konstantin. History as Therapy: Alternative History and Nationalist Imaginings in Russia. ibidem Press, 2014, s. 61-62.}

Tatar ÖSSC Yüksek Sovyet eski Başkanı olan filolog Mirfatih Zakiyev, bu konuda yüzlerce eser yayınlayarak Sümerce, Yunanca, İzlandaca, Etrüskçe ve Giritçenin Türk kökenli olduğunu iddia etmiştir. Zakiyev, "Ön Türkçenin Hint-Avrupa dillerinin başlangıç noktası olduğunu" da savlamıştır.^{[24]Sheiko, Konstantin. History as Therapy: Alternative History and Nationalist Imaginings in Russia. ibidem Press, 2014, s. 61-62.} Sadece halklar ve kültürler değil, aynı zamanda Yorgi, I. Petro, Mihail Kutuzov ve Fyodor Dostoyevski gibi tanınmış bireylerin "Türk kökenli" oldukları öne sürülmüştür.^{[24]Sheiko, Konstantin. History as Therapy: Alternative History and Nationalist Imaginings in Russia. ibidem Press, 2014, s. 61-62.}

Philip L. Kohl, yukarıda bahsedilen teorilerin "inanılmaz efsanelerden" başka bir şey olmadığını belirtmiştir.^{[27]Kohl, Philip L.. Nationalism, Politics and the Practice of Archaeology. Cambridge University Press, 1995, s. 143, 154.} Bununla birlikte, bu teorilerin teşvik edilmesi, Türkiye ve Azerbaycan gibi ülkelerde "büyük ölçekli oranlara" ulaşmıştır.^{[28]Simonian, Hovann. The Hemshin: History, Society and Identity in the Highlands of Northeast Turkey. Routledge, 2007, s. 354.} Genellikle Rum, Süryani ve Ermeni soykırımlarının reddiyle ilişkilendirilen Türkçü sözde bilimi, devlet ve devlet destekli sivil toplum kuruluşlarının kapsamlı bir şekilde desteğini almış, bu ülkelerde ilkokuldan üniversitelere kadar öğretime dahil edilmiştir.^{[29]Lornjad, Siavash. On The Modern Politization of the Persian Poet Nezami Ganjavi. CCIS, 2012, s. 85.} Türkiye'nin eğitim müfredatı, İskitler de dahil olmak üzere pek çok Avrasya göçebesi ile Sümer ve Antik Mısır gibi eski medeniyetlerin Türk kökenli olduğunu iddia etmiştir.^{[30]Boldt, Andreas. Historical Mechanisms: An Experimental Approach to Applying Scientific Theories to the Study of History. Taylor & Francis, 2017, s. 107.} Konstantin Sheiko ve Stephen Brown, bu tarih anlayışının, geçmişin başarısızlıklarıyla baş etmek için ulusal bir iyileşme biçimi olarak ortaya çıktığını iddia etmiştir.^{[24]Sheiko, Konstantin. History as Therapy: Alternative History and Nationalist Imaginings in Russia. ibidem Press, 2014, s. 61-62.}