Turkipedia
Menü

Trablusgarp Vilayeti

İçindekiler3
  1. Tarihi
  2. Sancakları
  3. Görev yapmış valiler
  4. Kaynakça

Trablusgarp Vilayeti (Osmanlıca: ولايت طرابلس غرب, Vilāyet-i Trāblus-ı Ġarb), 1864 yılında gerçekleşen yönetim reformu sonucu Trablusgarp Eyaleti yerine kurulan Osmanlı vilayetidir.

Tarihi

Trablusgarp Vilayeti, 1864 yılında kabul edilen Teşkil-i Vilâyet Nizamnâmesi ile Trablusgarp Eyaleti'nin kaldırılması sonucu kurulmuştur. Trablusgarp'ta idarenin güçlenmesi için merkez tarafından sürekli yöneticiler değiştirilmiştir.[1]II. Abdülhamit Döneminde Osmanlı'da Vilayet Yönetiminde Düzenleme Gayretleri-Trablusgarp Örneği (Türkçe). Ankara Üniversitesi. Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde Trablusgarp, Osmanlı'nın atadığı valilerce yönetilmiştir. 1908 yılında bölgedeki aşiretlerin çıkardığı bir isyanı Mustafa Kemal bastırmıştır.[2]Atatürk Araştırma Merkezi Başkanlığı. İtalyan egemenliğine girene kadar Trablusgarp'ı toplam 33 vali yönetmiştir. İtalya kendisine sömürge olarak gördüğü Trablusgarp'a çıkarma yapmıştır. Buradaki işgali önlemek için Kurmay Binbaşı Mustafa Kemal, Kurmay Binbaşı Enver ve Kurmay Albay Neşet görev yapmıştır.

1911 yılındaki Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlı Devleti 100.000 kişilik İtalyan ordusuna karşılık 25,000 kişilk ordu ile Trablusgarp'ı korumaya çalışmıştır. Osmanlı ordusuna yerel bir tarikat olan Sanusi tarikatı da yardım etmiştir. Savaşın sonunda bölgeyi İtalyanlar işgal etmiştir.15 Ekim 1912'de İsviçre'nin Uşi (Ouchy) kentinde Uşi Antlaşması ile Trablusgarp İtalyanlara verilmiştir. Trablusgarp Savaşı ile dünyada ilk kez bir savaşta uçak kullanılmıştır. Trablusgarp Osmanlı Devleti'nin Afrika'daki son toprak parçasıdır.

Sancakları

  • Trablusgarp Sancağı, Trablusgarp Vilayeti'nin merkez sancağıdır. Trablusgarp Sancağı'na bağlı kazalar Kızıloğlu Başağalığı, Gıryan, Urfelle, Terhune, Zaviye ve Acilat'dır.[3]Devlet-i Aliyye-i Osmaniyye’nin Bin Üçyüz Onüç Senesine Mahsus İstatistik-i Umumîsi, İstanbul, Alem Matbaası, 1316/1900

  • Fizan Sancağı, Trablusgarp Vilayeti'ne bağlı bir sancaktır. Fizan Sancağı'na bağlı kazalar Sebha, Reşade, Kavar, Asben, Fizan, Sokna, Şâti ve Gat'dır.[3]Devlet-i Aliyye-i Osmaniyye’nin Bin Üçyüz Onüç Senesine Mahsus İstatistik-i Umumîsi, İstanbul, Alem Matbaası, 1316/1900 Fizan'ın çoğunluğu çölden oluştuğu için Osmanlı Devleti Fizan Sancağı'nı genellikle sürgün yeri olarak kullanmıştır.

  • Hums Sancağı, Trablusgarp Vilayeti'ne bağlı bir sancaktır. Hums Sancağı'na bağlı kazalar Hums, Mısrata, Zletin, Sirt ve Mislata'dır.[3]Devlet-i Aliyye-i Osmaniyye’nin Bin Üçyüz Onüç Senesine Mahsus İstatistik-i Umumîsi, İstanbul, Alem Matbaası, 1316/1900

  • Cebel-i Garbiye Sancağı, Trablusgarp Vilayeti'ne bağlı bir sancaktır. Osmanlı'nın son dönemlerinde Sancak Beyi Ragıp Bey'dir.[4]Dr. Abdülmecit Mutaf. Salnâmelere Göre Karesi (1847-1922), (2003) Zağnos Kültür ve Eğitim Vakfı, sf.141,169. Cebel-i Garbiye Sancağı'na bağlı kazalar Cebel-î Garbi, Gadamis, Nalut, Fasato ve Havz'dır.

  • Bingazi Sancağı, Trablusgarp Vilayeti'ne bağlı bir sancaktır. 1877 yılında Trablusgarp Vilayeti'nden ayrılarak müstakil bir sancak olmuştur.[5]Hale Şıvgın, Erling Karlberg "Trablusgarp Savaşı ve 1911-1912 Türk-İtalyan ilişkileri", sf.9, Türk Tarih Kurumu Basımevi (1989).

Trablusgarp Savaşı'nda, Kurmay Binbaşı Mustafa Kemal, Bedevi mücahitler önünde emirlerini yazdırırken (1912)
Trablusgarp Savaşı'nda, Kurmay Binbaşı Mustafa Kemal, Bedevi mücahitler önünde emirlerini yazdırırken (1912)Yazarı bilinmiyor, Kamu malı, Wikimedia Commons

Görev yapmış valiler

Kaynakça

  1. 1.II. Abdülhamit Döneminde Osmanlı'da Vilayet Yönetiminde Düzenleme Gayretleri-Trablusgarp Örneği (Türkçe). Ankara Üniversitesi. 209.85.129.132
  2. 2.Atatürk Araştırma Merkezi Başkanlığı. atam.gov.tr
  3. 3.Devlet-i Aliyye-i Osmaniyye’nin Bin Üçyüz Onüç Senesine Mahsus İstatistik-i Umumîsi, İstanbul, Alem Matbaası, 1316/1900
  4. 4.Dr. Abdülmecit Mutaf. Salnâmelere Göre Karesi (1847-1922), (2003) Zağnos Kültür ve Eğitim Vakfı, sf.141,169.
  5. 5.Hale Şıvgın, Erling Karlberg "Trablusgarp Savaşı ve 1911-1912 Türk-İtalyan ilişkileri", sf.9, Türk Tarih Kurumu Basımevi (1989).