Altışehir
Altışehir (, , ; romanize: Altä-şähär or Alti-şähär),[1]Uyghur Nation: Reform and Revolution on the Russia-China Frontier. Harvard University Press, 4 Nisan 2016, s. 319-. ayrıca Kaşgarya olarak da bilinir,[2]Onuma, Takahiro. 2017. "The 1795 Khoqand Mission and Its Negotiations with the Qing ." Pp. 91–115 in Kashgar Revisited: Uyghur Studies in Memory of Ambassador Gunnar Jarring, edited by I. Bellér-Hann, B. N. Schlyter, and J. Sugawara. Leiden: Brill. .[3]The empire of the steppes: a history of central Asia. Rutgers University Press, 1970, s. 344. Tarım Havzası bölgesi için 18. ve 19. yüzyıllarda kullanılan tarihi bir isimdir. Terim, günümüzde Çin'in Güney Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde bulunan Kaşgar da dahil olmak üzere Tarım'ın kenarı boyunca kurulmuş olan vaha kasabalarına atıfta bulunur ve Türk dillerinde 'altı şehir' anlamına gelir.[4]ed. Bellér-Hann 2007 , p. 5.[5]Familiar strangers: a history of Muslims in Northwest China. University of Washington Press, 1 Temmuz 1998, s. 59-.[6]Contestation and Adaptation: The Politics of National Identity in China. OUP USA, 19 Eylül 2013, s. 160-.[7]Community Matters in Xinjiang, 1880-1949: Towards a Historical Anthropology of the Uyghur. BRILL, 2008, s. 39-.[8]Oasis Identities: Uyghur Nationalism Along China's Silk Road. Columbia University Press, 1997, s. 31-.[9]Bones in the Sand: The Struggle to Create Uighur Nationalist Ideologies in Xinjiang, China. Harvard University, 1992, s. 43.
Etimoloji
Altışehir adı, Türkçe altı ve Farsça shahr ('şehir') kelimelerinden türetilmiştir.[10]Newby 2005: 4 n.10 Altışehir terimi, 18. ve 19. yüzyıllarda Tarım Havzası'nın Türkçe konuşan sakinleri tarafından[11]Ethnicity, Authority, and Power in Central Asia: New Games Great and Small. Taylor & Francis, 2010, s. 45. ve 19. yüzyılda bazı Batılı kaynaklar tarafından benimsenmiştir.
Bölge için kullanılan diğer yerel adlar arasında Dorben Şehir ('Dört Şehir') ve Yeti Şehir ('Yedi Şehir') vardı.[10]Newby 2005: 4 n.10[11]Ethnicity, Authority, and Power in Central Asia: New Games Great and Small. Taylor & Francis, 2010, s. 45. Aynı bölge için Batılılar tarafından kullanılan terim ise Kaşgarya'dır. Çing kaynakları bölgeye öncelikle Nanlu veya 'Güney Çemberi' olarak atıfta bulunur. Bölge için diğer Çing terimleri arasında Huijiang (回疆, 'Müslüman Sınırı'), Huibu (回部, 'Müslüman Bölgesi'), Bacheng ('Sekiz Şehir') veya Nanjiang ('Güney Sınırı') bulunmaktadır.[12]Xinjiang: China's Muslim Borderland. M.E. Sharpe, 15 Mart 2004, s. 30-.
Onomatoloji

18. yüzyılda, 1759'da Çing'in Sincan'ı ele geçirmesinden önce, Tarım çevresindeki vaha kasabalarını yöneten bir tekli siyasi yapı yoktu ve Altışehir, özel olarak herhangi bir şehirden ziyade genel olarak bölgeyi işaret etmekteydi.[13]Bellér-Hann 2008: 39 nn.7 & 8 Bölgeye gelen yabancı ziyaretçiler, çeşitli listeler halinde şehirleri belirlemeye çalışmaktaydı.
Albert von Le Coq'a göre, 'Altı Şehir' (Altışehir) (1) Kaşgar ; (2) Maralbeşi (Maralbashi, Bachu); (3) Aksu (Aksu), alternatif olarak Kargilik (Yecheng); (4) Yengisar (Yengi Hisar); (5) Yarkent (Yarkand, Shache); ve (6) Hotan'dan oluşmaktaydı.[13]Bellér-Hann 2008: 39 nn.7 & 8 W. Barthold daha sonra Yengisar'ı Kuçar (Kuqa) ile değiştirdi. Aurel Stein'e göre, 20. yüzyılın başlarında, Çing yöneticileri bu terimi, Hotan'ın kendisi de dahil olmak üzere, (2) Yurungqash, (3) Karakaş (Qaraqash, Moyu), (4) Çira (Chira, Cele), (5) Keriya (Yutian) ve altıncı belgelendirilmemiş yer olarak kullanmaktaydı.
' Yedi Şehir ' terimi Yakub Beg'in Turfan'ı ele geçirmesinden sonra kullanılmış olabilir ve (1) Kaşgar; (2) Yarkent; (3) Hotan; (4) Uçturfan (Uch Turfan); (5) Aksu; (6) Kuçar ve (7) Turfan'ı kapsamaktadır.[13]Bellér-Hann 2008: 39 nn.7 & 8
'Sekiz Şehir' terimi (, Şäkiz Şähār), Çing Çincesi Nanlu Bajiang teriminin (kelimenin tam anlamıyla 'Güney Çemberi'ndeki Sekiz Şehir') Türkçe çevirisi olabilir; batıda (1) Kaşgar, (2) Yengisar, (3) Yarkent ve (4) Hotan ile doğuda (5) Uçturfan, (6) Aksu, (7) Karaşehir (Qarashahr, Yanqi) ve (8) Turfan'ı kapsamaktadır.[13]Bellér-Hann 2008: 39 nn.7 & 8
Ayrıca bakınız
Konuyla ilgili yayınlar
Kaynakça
- 1.Uyghur Nation: Reform and Revolution on the Russia-China Frontier. Harvard University Press, 4 Nisan 2016, s. 319-. books.google.com
- 2.Onuma, Takahiro. 2017. "The 1795 Khoqand Mission and Its Negotiations with the Qing ." Pp. 91–115 in Kashgar Revisited: Uyghur Studies in Memory of Ambassador Gunnar Jarring, edited by I. Bellér-Hann, B. N. Schlyter, and J. Sugawara. Leiden: Brill. . academia.edu
- 3.The empire of the steppes: a history of central Asia. Rutgers University Press, 1970, s. 344. books.google.com
- 4.ed. Bellér-Hann 2007 , p. 5. books.google.com
- 5.Familiar strangers: a history of Muslims in Northwest China. University of Washington Press, 1 Temmuz 1998, s. 59-. books.google.com
- 6.Contestation and Adaptation: The Politics of National Identity in China. OUP USA, 19 Eylül 2013, s. 160-. books.google.com
- 7.Community Matters in Xinjiang, 1880-1949: Towards a Historical Anthropology of the Uyghur. BRILL, 2008, s. 39-. books.google.com
- 8.Oasis Identities: Uyghur Nationalism Along China's Silk Road. Columbia University Press, 1997, s. 31-. books.google.com
- 9.Bones in the Sand: The Struggle to Create Uighur Nationalist Ideologies in Xinjiang, China. Harvard University, 1992, s. 43. books.google.com
- 10.Newby 2005: 4 n.10 books.google.com
- 11.Ethnicity, Authority, and Power in Central Asia: New Games Great and Small. Taylor & Francis, 2010, s. 45.
- 12.Xinjiang: China's Muslim Borderland. M.E. Sharpe, 15 Mart 2004, s. 30-. books.google.com
- 13.Bellér-Hann 2008: 39 nn.7 & 8 books.google.com