Kerpe Deniz Muharebesi

Kerpe Deniz Muharebesi, Osmanlı-Rodos Şövalyeleri mücadelesinde evre.

Kemal Reis komutasındaki Osmanlı donanması 1498 Temmuz'unda Mısır dönüşünde Kerpe-Girit arasında yolunu kesen Nicolas Centurione komutasındaki Rodos Şövalyeleri donanmasını mağlup etti.

Muharebe öncesi

Aktif bir denizcilik siyaseti uygulayan Osmanlı padişahı II. Bayezid, Cem Sultan'ın ölümünden sonra bu çabalarını hızlandırdı. Özellikle Venedik'e karşı esaslı bir şekilde hazırlık yapmak amacında olan II. Bayezid 1495 yılında Kemal Reis'i İstanbul'a davetle, büyük bir donanma oluşturması için önemli bir bütçe ayırdı. Aynı yıl, Kemal Reis genişlettiği donanmayla Akdeniz'de gövde gösterisi yaptı.^{[1]"Tevârîh-i Âl-i Osmân", İbn Kemal, c.VIII, s.146-147}

Kemal Reis 1498 yılında ise Anadolu'daki Haremeyn (Mekke ve Medine) vakıflarının gelirlerini karayolu güvenli olmadığı için denizyoluyla İskenderiye'ye götürmekle görevlendirildi. Bu amaçla 13 parçalık (5 kadırga, 2 barça ve 6 fusta) Osmanlı filosu Ege Denizi-Doğu Akdeniz üzerinden 1498 Haziran başında Mısır'a ulaştı. Osmanlı filosu gidiş yolunda Girit açıklarında Rodos Şövalyelerinin tacizine uğradıysa da, Kemal Reis yükünü riske atmamak amacıyla tacizi savuşturdu ve çarpışmaya girmekten kaçındı.^{[2]"Kemal Reis'in Hayatı ve Türk Denizciliğine Hizmetleri", Emine Kutlu, 2017, s.24}

Muharebe

Kemal Reis komutasındaki Osmanlı filosu Temmuz ayında dönüş yolunda tekrar Rodos Şövalyelerinin tacizine uğradı. Bu defa, değerli yük taşımadığı için derhal muharebe düzeni alan Osmanlı filosu Nicolas Centurione (Osmanlı kaynaklarında Sunturluoğlu olarak adlandırılmaktaydı) komutasındaki Rodos donanmasına karşı hücuma geçti. Amiral gemisini batırıp Centurione'yi ele geçiren Türk denizcileri beş Rodos gemisini de zaptettiler.^{[3]"Tarih", Âşıkpaşazâde, s.150-151}

Kemal Reis ele geçirilen 5 Rodos gemisi ve yüzlerce esirle Osmanlı donanmasıyla İstanbul'a muzaffer bir giriş yaptı ve esirleri Padişah II. Bayezid'e sundu.^{[4]İslam Ansiklopedisi, "Kemal Reis" maddesi, Türk Diyanet Vakfı, c.25, Ankara (2022), s.227.}