I. Alamut Muharebesi

I. Alamut Muharebesi, 11. yüzyılın sonlarında meydana gelmiş kuşatmadır. Aynı dönemde Selçuklu veziri Nizâmülmülk, Selçuklu İmparatorluğu’nun iç ve dış politikasının şekillenmesinde etkili olmuştur. Özellikle Haşhaşîler'in faaliyetlerini devlet için tehdit olarak gören Nizâmülmülk, Alamut üzerine sefer düzenlemesini desteklemiş ve Sultan I. Melikşah'ı ikna ederek 1092 yılının Haziran ve Temmuz aylarında Alamut Kalesi'ne yönelik bir sefer düzenlemiştir. Bu kuşatma için Emir Arslantaş komutasında 1000 kişilik bir ordu hazırlanmış, ancak kuşatma aylarca sürmüştür. Alamut Kalesi'nde o dönemlerde yalnızca 60–70 asker bulunmakta olup erzakları da sınırlıydı. Ancak Dâî Dihdar Ebû Ali el-Ardistânî, Rudbar ve Kazvin'den 300 kişilik bir kuvvetle kaleye yardım göndermiş ve bu yardımla kuşatma kırılmıştır. Bunun sonucunda da Selçuklu ordusu geri çekilmiştir.

Aynı yıl Sultan Melikşah, Alamut’u yeniden kuşatmak üzere Kızıl Sarığ komutasında bir ordu göndermiştir. Ancak Vezir Nizâmülmülk’ün Ebû Tâhir Arrânî adlı bir fedai tarafından öldürülmesi ve Sultan Melikşah’ın henüz otuz sekiz yaşındayken şüpheli bir şekilde vefat etmesi (485/1092), harekâtın başarıya ulaşmasını engellemiştir.^{[1]HASAN SABBÂH.}

Ebû Tâhir Arrânî adlı suikastçı, 14 Ekim 1092 tarihinde Nizâmülmülk'ün karargâhına sûfî kılığına bürünerek girmiştir. Vezirle görüşme bahanesiyle yanına yaklaşan suikastçı, koynundan çıkardığı bıçakla Nizâmülmülk'ü öldürmüştür.^{[2]Nizamü’l-Mülk Suikastının Dönemin Kaynaklarına Yansıması S.179.}