Sav (edebiyat)

Sav; atasözü niteliğinde, az sözle çok şey anlatan, anlam yoğunluğu bulunan özlü sözlerdir. Divân-ı Lügati’t-Türk’te pek çok sav vardır. Bugünkü atasözlerinin karşılıklarıdır. Uygur alfabesinde de atasözü olarak kullanılmıştır.^{[1]Artun, Erman. Türk halk edebiyatına giriş. 2004, s. 28, 225.}

Kimi sav örnekleri şunlardır:

• Tag taga kavuşmaz, kişi kişige kavuşur. (Dağ dağa kavuşmaz, insan insana kavuşur.)

• Aç ne yimes, tok ne times. (Aç ne yemez, tok ne demez.)

• Kanıg kan bile yumas. (Kanı kanla yıkamazlar.)

• Alın arslan tutar, küçin sıçgan tutmas. (Al (Hile) ile aslan tutulur, güç ile sıçan tutulmaz.)

• Avcı nice al bilse adığ anca yol bilir. (Avcı ne kadar hile bilse ayı o kadar yol bilir.)

• Ermegüke bulıt yük bolır. (Tembele bulut yük olur.)

• Yir basruku tag Budun basruku bey. (Yer dengesini dağ ulusun dengesini bey sağlar.)