Reîsü'l-küttâb

Reîsü'l-küttâb (رئيس الكتاب) Osmanlı Devletinde Hariciye Nazırlığı'nın (Dışişleri Bakanlığı) kurulmasından önceki dönemde dışişlerinden sorumlu devlet görevlisiydi.

Reîsü'l-küttâblık görevi Osmanlı Devletinde ilk defa 1453 yılında İstanbul'un fethi sonrasında oluşturuldu. Osmanlı Devleti'nin yükselme döneminde reîsü'l-küttâblık henüz Divan-ı Hümayun düzeyinde bir görev değildi. Reîsü'l-küttâblar o dönemde Nişancıların emrinde çalışırlar, yurt dışıyla yapılan yazışmaları kaleme alırlardı. 1650 yılından sonra reîsü'l-küttâblar protokolde Nişancıdan sonra gelmekle beraber, dış siyasete ait işlerden tek başına sorumlu hale geldiler. Nişancılar bu tarihten sonra yalnız diğer kanuni işlerle uğraşır hale geldiler.^{[1]Osmanlı Hariciye Nezaretinin Kuruluşu, Banu El.} Giderek önemi artan reîsü'l-küttâblık kurumu 1836 yılında yerini Hariciye Nazırlığı'na bıraktı.

Bazı reîsü'l-küttâblar

• Haydar Çelebi

• Ömer Avni Efendi

• Rami Mehmed Paşa (1696-1703)

• Acem Bekir Efendi (1704, 1711, 1713)^{[2]Acem Bekir Efendi.}

• Mehmed Raşit Efendi

• Abdürrezzak Efendi^{[3]OSMANLI'DA DEVLET ADAMLIĞININ İLK ŞARTI, UZUN BOYLU OLMAKTI, 16 Ekim 2004, Hürriyet Gazetesi.}

• Koca Ragıp Paşa

• İbrahim Münib Efendi

• Naili Abdullah Paşa

• Mahmud Raif Efendi

• Mehmed Said Galip Paşa

• Ahmed Atif Efendi

Ayrıca bakınız

• Osmanlı İmparatorluğu'nun dış ilişkileri

• Nişancı

• Osmanlı İmparatorluğu'nun antlaşmaları listesi

• Osmanlı İmparatorluğu'nda modernleşme

• Tercüme Odası