Murino Muharebesi

Murino Muharebesi 8 Ocak 1880 tarihinde Karadağ Prensliği ile Prizren Birliği arasında gerçekleşmiştir. Bu savaş Plav ve Gusinye üzerindeki egemenlikle ilgili savaşların bir parçasıydı. Berlin Antlaşması'na (1878) göre Osmanlı İmparatorluğu bölgeyi Karadağ'a devredecekti, ancak bu hamleye yerel Arnavutlar askeri olarak karşı çıktı. Savaş sırasında Karadağ kaynakları, Prizren Birliği'nden yaklaşık 10.000 Arnavut'un Murino'da komutanlar Marko Miljanov ve Todor Miljanov ile rahip Đoko liderliğindeki 3.000 kişilik Karadağ kuvvetlerine karşı savaştığını iddia etmektedir. Arnavut kaynakları Prizren Birliği'ne bağlı yaklaşık 4.000 Arnavut askerin ve 3.000 yerel gönüllünün 9.000 Karadağlıya karşı savaştığını iddia etmektedir.^{[1]AlbaniaPress.com /ShqiperiaPress.com - Mbrojtja e Plavës dhe e Gucisë (tetor 1879-janar 1880). www.albaniapress.com.}

Murino'daki muharebe, Novšiće muharebesinden (4 Aralık 1879) yaklaşık bir ay sonra, Osmanlı yüksek komutanlığı ilhaka karşı yerel direnişi yatıştırmak için Ahmed Muhtar Paşa komutasındaki Manastır birliklerini göndermeye hazırlanırken meydana geldi. Karadağ kuvvetleri Pepići'den Plava yakınlarındaki Metej'deki mevzilere doğru ilerlerken Prizren Birliği tarafından önleri kesildi. Çatışmadan sonra Karadağ kuvvetleri Andrijevica yakınlarındaki Sutjeska'ya çekildi ve Arnavut düzensizler Vasojevići yerleşimlerini, Velika, Ržanica ve Pepići'yi yakıp yıktı. Savaştan sonra her iki taraf da zafer kazandığını iddia etti. Karadağ'da, Prens Nikola Arnavutların yenilgisinin o kadar yıkıcı olduğunu iddia etti ki, Karadağ kuvvetleri gece çökmeden savaşı bitirdi ki bu genellikle yapmadıkları bir şeydir. Murino muharebesin hemen sonra Marko Miljanov, Arnavutların Karadağlılarla yaptıkları savaşlar için değil, Plav ve Gusinye'yi ellerinde tuttukları için övündüklerine dair bir rapor aldı.^{[2]Istorijski zapisi. Istorijski institut u Titogradu, 1982, s. 71.} Bazı raporlar Karadağlı askerlerin Osmanlı Arnavut düzensizlerinin ölü bedenlerinden kestikleri 221 burnu getirdiklerini söylemektedir.^{[3]Šarić, Blagoje. Istorijske staze Šekulara. Pegaz, 2005.}