Kumköy Camii
Kumköy Camii, Kırklareli ili Pehlivanköy ilçesi Kumköy köyü sınırları içerisinde bulunan tarihi bir Osmanlı dönemi camisidir.[1]Kumköy Cami.
Tarih
İç kapısı üzerindeki kitabesine göre Hicri 1320 (Miladi 1904) yılında II. Abdülhamid döneminde inşa edilmiştir.[1]Kumköy Cami. 1900-1907 yılları arasında Emlâk-ı Hümâyûn tarafından inşa ettirilen Çayırdere Köyü Camii ve Üsküpdere Köyü Camii gibi mektepli cami tipolojisinde inşa edilen camilerle benzer özellikler göstermektedir.[2]Baçaru, Veli. 2023, “Sultan II. Abdülhami Dönemi'nden Bir Tip Proje Örneği: Mektepli Camiler”, Sanat Tarihi Dergisi, 32/2, 761-823. https://doi.org/10.29135/std.1298647
Onarımlar
Yapının kapı ve pencere doğramaları değiştirilmiş, minaresi betonarme olarak yeniden inşa edilmiştir. Son cemaat yeri ve kadınlar mahfili de betonarme olarak yenilenmiştir.[1]Kumköy Cami. Cami günümüzde kullanıma açıktır.
Edirne Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğü tarafından 16.12.2015 tarih ve 2837 sayılı karar ile tescil edilmiştir.[1]Kumköy Cami.
Mimari
Dikdörtgen planlı, kiremit kaplı kırma çatı ile örtülü yapının güneybatısında yapıya bitişik bir minare bulunmaktadır. Özgün minaresi günümüze ulaşamamıştır. Giriş cephesine iki katlı son cemaat yeri konumlanmıştır ve üst katı imam odası olarak kullanılmaktadır. Mihrap cephesi ve yan cephelerdeki pencereler dışarıdan sivri kemerli, içeriden ise basık kemerlidir. Pencere kenarlarındaki taş söveler, taş pencere kemerleri ve duvar köşe taşları dışa çıkıntılıdır. Caminin iç kapısı üzerinde Osmanlıca yazılı mermer bir kitabe bulunmaktadır.[1]Kumköy Cami.
Ayrıca bakınız
Mektepli cami tipolojisine dair
Kocacık, Faruk. “19. Yüzyılda Göçmen Köylerine İlişkin Bazı Yapı Planları”. Tarih Dergisi, sy. 32 (Haziran 2011): 415-26. https://dergipark.org.tr/tr/pub/iutarih/issue/9604/119890
Kaynakça
- 1.Kumköy Cami. kirklarelienvanteri.gov.tr
- 2.Baçaru, Veli. 2023, “Sultan II. Abdülhami Dönemi'nden Bir Tip Proje Örneği: Mektepli Camiler”, Sanat Tarihi Dergisi, 32/2, 761-823. https://doi.org/10.29135/std.1298647 doi.org