Konstantinopolis Kuşatması (1391)

Konstantinopolis Kuşatması, 1391 yılında Osmanlı Devleti'nin Konstantinopolis'e karşı gerçekleştirdiği muhasara.^{[1]Âşık Paşazâde. Osmanoğulları'nın Tarihi. Koç Kültür Sanat Tanıtım, 2003, s. 130.}

Öncesi

V. İoannis'in ölümünün ardından Bursa'da rehin olarak bulunan oğlu Manuil'in Konstantinopolis'e giderek II. Manuil sanıyla taç giymesi kendisinden izin alınmaması dolayısıyla Osmanlı Padişahı I. Bayezid'in tepkisini çekmiş; Bayezid ödenen vergilerin artırılmasını, başkentte Türkler için bir mahalle oluşturularak cami inşa edilmesini ve şehirdeki Türklerin davalarına kadıların bakmasını talep etmiştir. Manuil'in bu talepleri reddetmesinin ardından Çandarlı Ali Paşa kumandasındaki Osmanlı ordusu şehir önlerine gelerek kuşatmaya girişmiştir.

Kuşatma

Manuil, kuşatmanın yedinci ayında iken şehrin iaşe sorunları nedeniyle Osmanlı taleplerini kabul etmek zorunda kalmış, Osmanlılar da Macar ordusunun Osmanlı topraklarına girmesi nedeniyle kuşatmayı sürdürmeme kararı almıştır. Kuşatma kaldırılmasına karşın şehir surlarının dışındaki araziler ele geçirilmiş, şehir dışında bir garnizon bırakılarak ablukaya devam edilmiş ve şehre giriş çıkışlar kontrol altında tutulmuştur.^{[2]Arslan, Murat. Byzantion'dan Constantinopolis'e İstanbul Kuşatmaları. İstanbul Araştırmaları Enstitüsü, 2017, s. 387.}

Osmanlılar, Macarlar ile olan sorunları çözdükten sonra 1394-1396 yılları arasında şehri tekrar kuşatmışlardır. 1391 yılında kuşatma kaldırılırken şehrin hâlen abluka altında tutulmasından yola çıkan bazı Osmanlı tarihçileri, 1391'de başlayan kuşatmanın 1396 yılında sonlandığını, bu yıllar arasında iki farklı değil şiddeti dönem dönem artan ve azalan tek bir kuşatma olduğunu kabul etmektedir.^{[2]Arslan, Murat. Byzantion'dan Constantinopolis'e İstanbul Kuşatmaları. İstanbul Araştırmaları Enstitüsü, 2017, s. 387.} Bazı tarihçiler ise 1397'de başlayan üçüncü Osmanlı kuşatmasını da bu kapsamda değerlendirerek 1391-1402 yılları arasında tek bir kuşatma olduğu savunmaktadırlar.^{[3]Danişmend, İsmail Hami. İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi. Türkiye Yayınevi, 1971, s. 94.}