Turkipedia
Menü

Camasâb Muharebesi

Camasâb Muharebesi ya da Darmayan Geçidi Muharebesi, 1578-1590 Osmanlı-Safevî Savaşı'nda evre.

İran Serdarı Cigalazâde Sinan Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu 30 Ekim 1587 tarihinde Camasâb Çayı kıyısında Darmayan Geçidi'nde Hemedan Vâlisi Korkmaz Han komutasındaki Safevî ordusunu ağır bir yenilgiye uğrattı.

Muharebenin sonucunda Osmanlıların Luristan'daki egemenlikleri pekişti. 1590 yılında imzalanan Ferhat Paşa Antlaşması'yla Safevîler Osmanlıların fetihlerini tanıdılar.

Muharebe

Luristan'ın önemli kentlerinden Dizful 1583'teki Dizful Muharebesi'nden itibaren Osmanlılara boyun eğmişti. Kentin Valisi Seyyid Ali'nin ölümünden sonra kardeşi Seyyid İlyas'ın idareyi eline alması beklenirken küçük kardeşi Seyyid Sünbûr yönetimi gaspetti. Seyyid İlyas da Bağdat Beylerbeyi Cigalazade Sinan Paşa'dan yardım istedi. Sinan Paşa da Seyyid İlyas'ın oğlunu rehin alarak Osmanlı ordusuyla taarruza geçti. Dizful'dan kuzeye yönelerek Dertenek, Hürremabad ve Nihavend'i ele geçirdi.[1]"Osmanlı-İran Siyasi Münasebetleri-I 1578-1590", Bekir Kütükoğlu, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, İstanbul (1962), s.179-181

Luristan Valisi Şahverdi Han ve Hemedan Valisi Korkmaz Han Osmanlı ordusunun ilerleyişi üzerine bölgelerini tehlikede görerek karşı taarruza geçtiler. İki valinin yaklaşık 30.000 kişilik ordusu takriben aynı kuvvetteki Osmanlı ordusuyla Camasâb Çayının kıyısındaki Darmayan Geçidi'nde 30 Ekim 1587'de karşı karşıya geldi. Osmanlı ordusunun etkili hücumları karşısında Safevî ordusu bozularak 20.000'e yakın zayiat verdi. Korkmaz Han esir düşerken, yanında sekiz süvarisi kalmış Şahverdi Han da itaatini bildirdi.[2]"Büyük Osmanlı Tarihi", Joseph von Hammer, c.7, s.145-146

Cigalazade Sinan Paşa bu zaferinin üzerine ileri harekâtını sürdürerek Hemedan'ı zaptetti.

Kaynakça

  1. 1."Osmanlı-İran Siyasi Münasebetleri-I 1578-1590", Bekir Kütükoğlu, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, İstanbul (1962), s.179-181
  2. 2."Büyük Osmanlı Tarihi", Joseph von Hammer, c.7, s.145-146