Asım

Asım, Mehmet Akif Ersoy’un şiir külliyatı Safahat’ın altıncı kitabının adıdır. 1924 yılında basılmıştır.

Manzum hikâye tarzında, konuşma üslubuyla kaleme alınmış bir eserdir. 2615 mısradan oluşur,^{[1]Veda Kartalcık, Asım’ın Söz Varlığı Üstüne Bir çözümleme Denemesi, 1. Uluslararası Mehmet Akif Sempozyumu, 19-22 Kasım 2008.} Mehmet Akif’in en uzun manzum hikâyesidir.

Eserde dört kişi arasında geçen konuşmalar aktarılır. Bu dört kişi Hocazâde, Köse İmam, Köse İmam’ın oğlu Âsım ve Hocazade'nin oğlu Emin’dir. I. Dünya Savaşı devam ederken ve Fatih yangınından önce Hocazâde’nin evinde geçer.^{[2]Asım Yapıcı, Mehmet Akif Ersoy ve Asım’ın Nesli, Asım Yapıcı bloğu, 26.06.2008, Erişim tarihi:02.203.2012.} Konuşmaların çoğu Hocazâde ile Köse İmam arasındadır ve memleket meseleleri üstünedir. Emin, konuşmada çok az rol alır, Asım ise eserin sonunda konuşmaya katılır. Hocazâde, ona öğütler verir.^{[3]Murat Yılmaz, Akif’in Komitacılara Kkarşı Asım’ın Nesline Verdiği Öğütler, Yeni Şafak Gazetesi, 20.03.2007.} Eserde “Hocazâde” diye anılan kişi Mehmet Âkif’in kendisi, Emin onun oğlu; Köse İmam, Mehmet Âkif’in babası Tahir Efendi’nin eski bir öğrencisi olan Ali Şevki Hoca, Âsım ise Köse İmam’ın oğludur.^{[2]Asım Yapıcı, Mehmet Akif Ersoy ve Asım’ın Nesli, Asım Yapıcı bloğu, 26.06.2008, Erişim tarihi:02.203.2012.} Eserin sonunda Âsım, Hocazâde’nin isteği doğrultusunda kendisine benzer arkadaşları ile birlikte pozitif bilimler öğrenimi görmek üzere Berlin’e gitmeye karar verir; hikâye böylece biter.^{[2]Asım Yapıcı, Mehmet Akif Ersoy ve Asım’ın Nesli, Asım Yapıcı bloğu, 26.06.2008, Erişim tarihi:02.203.2012.}

Mehmet Âkif, bu eserde hayal ettiği ideal Müslüman Türk gençliğini ayrıntılarıyla anlatmış ve bu ideal gençliğe “Asım'ın nesli” adını vermiştir.

Kitap, “Kardeşim Fuad Şemsi’ye” sözleriyle Osmanlı Maarif müdürlerinden arkadaşı Fuat Şemsi İnan'a ithaf edilmiştir.^{[4]Cevat Akkanat, İthaf Timsali, Milli Gazete, 21.02.2008}

Çanakkale Şehitlerine

Şairin ünlü Çanakkale Şehitlerine şiiri, Âsım'ın sonlarına doğru Hocazâde tarafından söylenen bir manzumedir. Yeni nesilden umutlu olan Hocazâde, gençleri beğenmeyen Köse İmam'a karşı Âsım'ın neslini savunurken kahramanlıklarının bir örneği olarak Çanakkale Savaşı'nı ele alır; ona savaşı anlattığı sohbet sırasında bu şiir söylenir. Sohbet havasının hakim olduğu eserde bu bölüme gelince destan havası ortaya çıkar.^{[5]Çanakkale Şehitlerine Şiirinin Tahlili, Edebiyatsorulari.com sitesi, Erişim tarihi: 02.203.2012.}