Turkipedia
Menü
Giriş yapHesap oluştur 

Anapa Kuşatması (1790)

İçindekiler3
  1. Önceki olaylar
  2. Sefer
  3. Bibliografi
  4. Kaynakça

1790 kışındaki Anapa Seferi, Rus İmparatorluğu'nun Anapa kalesini ele geçirmek için Çerkeslere ve Osmanlı'ya karşı başlattığı askeri seferdir. Sefer Rus ordusu için fiyaskoyla sonuçlandı, Anapa kalesini kuşatma girişimleri birkaç kez başarısız oldu.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14. Ruslar ancak bir yıl sonra gerçekleşen Anapa Kuşatmasında galip geldi.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14.[2]А.М. Грибовский. Собрание разных полученных от главнокомандующими армиями и флотами ко двору донесений. ч. 2. 1791.

Önceki olaylar

Anapa kalesi, günümüzün Krasnodar Kray bölgesinde, Karadeniz kıyısında yer almaktadır. Yanında Bığurqal adında bir Çerkes yerleşimi vardı. Çerkesler Türklerle ticaret yapmak için Anapa Kalesi'ne geliyorlardı ve bu da bölge ekonomisine katkı sağlıyordu.[3]Voyages en Circassie. 1836. Anapa yüzyıllar boyunca bu rolü üstlendi. Pek çok Türk, Rum ve Cenevizlinin Çerkesya ve Abhazya'dan mal ve köle satın almak için geldiği canlı bir ticaret merkeziydi. Kalenin başına bir Türk paşası vardı ve kalenin korumasının çoğunu Çerkes askerler oluşturuyordu.[3]Voyages en Circassie. 1836.

Kale, 18. yüzyılın sonlarına gelindiğinde stratejik konumu nedeniyle Osmanlılar, Ruslar, Çerkesler, Kırım ve Nogaylar arasında bir savaş alanı haline geldi.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14.[4]Alexandre Grigoriantz, “La Montagne du Sang”, Genève-1998, p.47

Bu dönemde Çeçen savaşçı ve İslam alimi olan İmam Mansur popülerliğini arttırarak halkı Rus ordusuna karşı savaşmaya çağırıyordu. Mansur, 1785'te Çerkesya ordularının başına geçti.[5]Gammer, Moshe. “Review Article: A Preliminary to Decolonizing the Historiography of Shaykh Mansur.” Middle Eastern Studies, vol. 32, no. 1, 1996, pp. 191–202. JSTOR, http://www.jstor.org/stable/4283782. Accessed 12 June 2023.

1787'de Osmanlılar, Ruslardan Kırım'ı boşaltmalarını ve Karadeniz yakınındaki topraklarından vazgeçmelerini talep etti. Rusya bunu bir savaş nedeni olarak gördü ve savaş ilan etti. Böylece 1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı patlak verdi. Bunun ardından İmam Mansur ordusuyla birlikte Anapa kalesine gelerek[6]İsmail Berkok, “Tarihte Kafkasya”, Istanbul – 1958, p. 386 kaleyi savunmaya hazırlandı.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14. 1787'de Ruslar kaleyi ele geçirmeye çalıştı, ancak başarısız oldu.

Sefer

Anapa'ya doğru yola çıkan 12.000 kişilik Rus ordusunun başında General Yuri Bibikov vardı.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14. Bibikov, civardaki Çerkes ve Nogay boylarına saldırmaya başladı ve onları mağlup etti.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14. 15 Mart'ta Anapa yakınlarında Şıbza Muharebesi yaşandı.

Bibikov, civardaki Kafkasyalı boylarına karşı zaferinin ardından 24 Mart'ta Anapa kalesine saldırdı.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14. Rus birliklerinin tırmanma merdivenleri, atları ve yiyecekleri yoktu ve çevredeki Çerkes nüfusu, Rusları desteklemek yerine Osmanlıları destekleyerek Rus kamplarına saldırmaya başladı.[7]The Black Sea Encyclopedia, p. 93 Güçlü topçu savunması ve Mansur kuvvetlerinin sürekli olarak yanlardan saldırıları nedeniyle Rus ordusu birçok askerini kaybederek geri çekilmek zorunda kaldı.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14.[8]Semen Esadze, “Çerkesya’nın Ruslar Tarafından İşgali”, Traduc. Murat Papşu, Ankara1999, p 6. Bibikov en az 5.000 adamını kaybetti ve 1.000 hasta ve yaralı daha 40 gün sonra öldü.[9]M. Sadık Bilge, 155 Rus Çariçesi Katerina, Bibikov'u görevden aldı ve daha sonra duruşmaya çıkardı.[7]The Black Sea Encyclopedia, p. 93[9]M. Sadık Bilge, 155

Ruslar daha sonra General Radiyev, General Palakin ve General Rabinder komutasındaki üç hatta bölünmüş 10.000 ek birlik ile takviye edildi. Kuşatmayı yeniden başlattılar. Çatışmalar ilkbahar ve yaz boyunca devam etti ve Rus tarafının büyük kayıplar vermesine rağmen kimse zafer ilan edemedi. 22 Eylül 1788'de Rus kuvvetleri neredeyse Anapa'yı ele geçirdi, ancak başarısız oldular.[1]Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14.

Osmanlı Devleti bu dönemde Rusya'nın ağır kayıplarından yararlanmış ve bu durum nedeniyle hem karada hem de denizde savunmadan saldırıya geçmiştir. Ancak 9 Ağustos 1789'da Osmanlı deniz kuvvetlerinin saldırısı başarısızlıkla sonuçlandı ve Ruslara mağlup oldular. Aynı gün Battal Hüseyin Paşa Kabardey'e (Doğu Çerkesya) yürüyüş emrini verdi. Daha önce de destek sözü veren Dağıstan ve Kabardey Çerkes aşiretlerinin liderlerine bazı mektuplar ve hediyeler gönderiliyordu. Mansur'un da bu çabaya katılmasıyla Battal Paşa'nın ordusunun asker sayısı 30.000'e ulaştı.[10]Ahmet Burak Oztas, p. 8

Bibliografi

Kaynakça

  1. 1.Oztas, Ahmet. A Page from the History of the North Caucasus: Imam Mansur Ushurma. EHESS, 2013, s. 1-14. academia.edu
  2. 2.А.М. Грибовский. Собрание разных полученных от главнокомандующими армиями и флотами ко двору донесений. ч. 2. 1791. avidreaders.ru
  3. 3.Voyages en Circassie. 1836. digitale-sammlungen.de
  4. 4.Alexandre Grigoriantz, “La Montagne du Sang”, Genève-1998, p.47
  5. 5.Gammer, Moshe. “Review Article: A Preliminary to Decolonizing the Historiography of Shaykh Mansur.” Middle Eastern Studies, vol. 32, no. 1, 1996, pp. 191–202. JSTOR, http://www.jstor.org/stable/4283782. Accessed 12 June 2023. jstor.org
  6. 6.İsmail Berkok, “Tarihte Kafkasya”, Istanbul – 1958, p. 386
  7. 7.The Black Sea Encyclopedia, p. 93
  8. 8.Semen Esadze, “Çerkesya’nın Ruslar Tarafından İşgali”, Traduc. Murat Papşu, Ankara1999, p 6.
  9. 9.M. Sadık Bilge, 155
  10. 10.Ahmet Burak Oztas, p. 8