Ahmed Paşa Antlaşması

Ahmed Paşa Antlaşması, 10 Ocak 1732 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu ile Safevîler arasında imzalanmış bir antlaşmadır. 1730-1732 Osmanlı-Safevî Savaşı'nı sona erdirmiştir.

Savaş

Osmanlılar 1723-1730 yılları arasında Tiflis'in yanı sıra Erivan ve Gence'yi de ele geçirerek Güney Kafkasya'yı kontrol altına almayı başardılar. Güney cephelerinde (yani Batı İran'da) Osmanlılar Tebriz, Urmiye, Hürremabad, Kirmanşah ve Hamedân'ı ele geçirdi. 1724 yılında Osmanlılar ve Ruslar, İstanbul Antlaşması (1724) ile yukarıda bahsedilen İran topraklarının ikisi arasında daha fazla paylaşılması konusunda anlaşmışlardı. Ancak Safevilerden Tahmasp II'nin İran'ı kontrol etmeye başlamasının ardından Osmanlı ilerleyişi kontrol altına alındı. Savaştan yorulan her iki taraf da savaşı bitirmeye karar verdi. Ahmet Paşa (Osmanlı) ve Mehmet Rıza Kulu (İran) antlaşmayı imzaladı.^{[1]Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi vol.III, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp. 282-290.[2]Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi vol.IV, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp. 3-4.}

Antlaşmanın sonuçları

Bu antlaşmanın bazı şartları şunlardır:

1. Kuzeyde Aras Irmağı iki ülke arasında sınır kabul edildi.

2. Güneyde Kasr-ı Şirin sınırı değişmedi.^{[3]On line document (in Turkish).}

3. Revan, Gence, Tiflis, Nahçıvan, Şirvan ve Dağıstan Osmanlılarda kaldı.

4. Tebriz, Kirmanşah, Hemedan, Luristan ve Erdelan ise İran'a bırakıldı.^{[4]Erewantsʻi, Abraham. History of the wars: (1721-1736). Mazda Publishers, 1999, s. 2.[5]A ́goston, Ga ́bor. Encyclopedia of the Ottoman Empire. Infobase Publishing, 2010, s. 415-416.[5]A ́goston, Ga ́bor. Encyclopedia of the Ottoman Empire. Infobase Publishing, 2010, s. 415-416.}

Söz konusu antlaşma Osmanlı Devleti'ni memnun etmedi ve sadrazam azledildi. Dolayısıyla, kırılgan bir barış ortamı oluştu. 1733'te İran'da iktidarı tamamen ele geçiren Nadir Şah, Osmanlılar'ın eline geçen Kafkas topraklarını geri almak için fırsat kollamaya başladı.