Şathiye

Şathiye, dinî ve tasavvufi halk şiirindeki mizahi manzumelerdir. Şathiyeler biçimce komik ve alaylı olabilir ama şathiyede aranan şiirin arkasındaki düşüncedir. Anlanıp yorumlandığında derin anlamlara sahip olduğu görülür.

Şathiyeler, mutasavvıf şairlerce söylenmiş ya da yazılmış, tasavvufi inançları dile getiren, anlaşılması yorumlanmasına bağlı şiirlerdir. Tasavvufi konuları işleyenler şathiyat-ı sûfiyâne adını alırlar. Şathiyelerde Allah'ın celâl sıfatının değil, cemâl sıfatının ön plana çıkarıldığı görülür. Bu tür şiirlere genellikle Alevi-Bektaşi şairlerinde rastlanır. Allah ile alay eder gibi yazılmış şathiyeler bazı alimlerce küfür sayılmıştır.^{[1]Uludağ, Süleyman. Şathiye. TDV İslam Ansiklopedisi.} Ama şathiye küfür değil, derin tasavvufi konuları işleyen felsefi şiirlerdir. Kaygusuz Abdal ve Yunus Emre şathiye yazmıştır.^{[2]Divan edebiyatı genel özellikleri , Erişim tarihi: 5 Haziran 2016} Ömer Hayyam, Hacı Bayram Veli, Hacı Bektaşi Veli de şathiye türünde yazmıştır.